การก้าวเดินเพื่อชีวิต
สายลมเย็นยะเยียบ ผสมกลิ่นสาปสางที่ล่องลอยผ่านหน้าต่างห้องนอน สร้างความประหวั่นพรั่นพรึงสุดขั้วหัวใจให้กับร่างที่นอน ระทดระทวยกับลมหายใจแผ่ว ๆ ระรวยริน ร่างกายที่ผ่ายผอมลงอย่างผิดตาภายในระยะเวลาเพียง 2 อาทิตย์ กับน้ำหนักที่หายไปร่วม 7 กิโล ผมค่อย ยันกายขึ้นนั่งที่ขอบเตียง กระชับผ้าห่มเข้าคลุมกาย สายตาทอดยาวออกไปเบื้องนอกผ่านระเบียงห้องนอน สมองมึนงงอื้ออึง แทบจะไม่รับรู้เรื่องรอบข้าง หวนนึกย้อนไปสัก 3 สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเกิดอาการท้องเสียอย่างรุนแรงติดต่อกัน 2-3 วัน พอทุเลาลง กลับไม่ระมัดระวัง ด้วยคิดว่าสภาพร่างกายคงเข้าที่เข้าทาง การรับประทานอาหารรสจัด,เผ็ดจัด ก็ทำตามปกติ จากนั้นรู้สึกเหมือนภายในร่างกายยิ่งปั่นป่วน,โกรกกราก ไม่เข้ารูปเข้ารอย ประกอบกับช่วงระยะเวลาดังกล่าว ผมสูญเสียเพื่อนร่วมงานไปเพราะโรคที่เกี่ยวกับลำไส้ ถึง 2 ท่านในเวลาไล่เลี่ยกัน จากนั้นมาความกังวล หรือวิตกจริต ก็เข้าจู่โจมสิงสู่จิตใจผม ทุกค่ำคืนมักตื่นขึ้นกลางดึกและนอนไม่หลับ อาหารการกินพลอยกินไม่ได้ ร่างกายเลยซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว ผมต้องทำอะไรกับตัวผมสักอย่าง จะปล่อยให้จมอยู่อย่างนี้ไม่ได้ ค่อย ๆ รวบผ้าห่มเก็บก่อนจะยันกายเดินลงสู่เบื้องล่างของบ้าน ผมต้องสู้กับสภาพร่างกายผมให้ได้ ในใจผมคิดมุ่งมั่นอย่างนั้น ค่อย ๆ หยิบรองเท้าผ้าใบคู่ใจออกมาจากตู้เก็บรองเท้ารองเท้าคู่ที่สงบนิ่งมานานร่วมปีบัดนี้มันได้กลับมากระชับอยู่กับอุ้งเท้าและพาผมก้าวเดิน อย่างสั่นคลอนจากสภาพผู้สวมใส่ในตอนนี้ ผมฝืนกายเดินสะบัดไม้สะบัดมือไปตามเรื่อง หวังจะเรียกเหงื่อและความกระชุ่มกระชวย กลับมาสู่ตน แต่ดูเหมือนทุกก้าวย่างนั้น จะผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในที่สุดเกินกว่าร่างกายจะฝืนไหว ต้องหลบเข้าไปนั่งพักที่ม้าหินสนามกีฬาในหมู่บ้านอยู่พักใหญ่ ก้มลงมองไปยังรองเท้าผ้าใบคู่เก่ง นานแล้วสินะที่ผมไม่ได้ใช้มันเลย ครั้งสุดท้ายที่สวมใส่มัน ผมไปไหนมานะ ใช่แล้ว ผมสวมใส่มันครั้งสุดท้าย ตอนขึ้น เขาสมอปูน เทลเดินป่าเขาใหญ่นั่นเอง คิดพลางเดินพลางย้อนกลับสู่บ้าน แล้วผมจะได้กลับไปเดินสมอปูนอีกไหมนะ สองอาทิตย์ถัดมา ผมได้รับโทรศัพท์จากพี่น้ำวุ้น พี่สาวที่น่ารักภรรยา พี่ไก่ป่าว่า จะขึ้นสมอปูน น้องสนใจไหม ผมไม่รังเรที่จะตอบตกลง ทั้งที่สภาพร่างกายขณะนั้นโหวงเหวงโคลงเคลงเต็มที สร้างความหนักใจให้กับคุณจิ๋ม,นู๋กวางและนู๋พลอยเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีใครรับรู้ถึงความคิดของผมขณะนั้นว่า ผมจะวัดกายวัดใจผมเองกับทริปนี้ “หากแม้นผมมีโรคภัยไข้เจ็บหนักหนา ก็อย่าให้ได้ผ่านสมอปูนไปได้” นั่นคือคำอธิฐานที่ผมกำหนดขึ้นในใจ 

<< กลับหน้าเดิม  อ่านหน้าต่อไป>>