ค่ำคืนสุดท้ายที่ลานหินดาด

เส้นทางที่จะลงไปยังหน่วยคลองเพกานั้น เดินสบาย ๆ เพราะหนักไปทางเดินลงเนิน ไม่ชัน ค่อยไล่ระดับลงไปเรื่อย ๆ แต่ยาว บางคณะเลือกขึ้นสมอปูนทางคลองเพกาเพราะว่าไม่ชัน แล้วไปลงที่เนินหอมก็มี แต่พวกเราต่างลงความเห็นว่า ยอมขึ้นทางชันเนินหอมลำบากหน่อยแต่สั้น แล้วมาเดินลงสบาย ๆ แต่ยาวด้านคลองเพกาจะดีกว่าประมาณ  จากแก่งหินดาดไปสู่จุดหมายปลายทางคลองเพกานั้น ควรเติมน้ำให้เต็มกระติกไว้ เพราะเราจะไม่พบแหล่งน้ำอีกอย่างน้อย ๆ ก็ครึ่งทาง ถึงจะพบธารน้ำตกเล็กๆ ขนาดซับกระถิน ที่นั่นจะเป็นอีกจุดหนึ่งที่เราจะได้มีน้ำดื่มและเป็นจุดพักกัน ดูปีนี้พี่น้ำวุ้นแผ่วลง และเกิดอาการทางกล้ามเนื้อจนพี่ไก่ป่าต้องคอยบีบนวดให้เป็นระยะ ๆ รองเท้าหนูกวางก็อ้าปากเผยอ จนผมต้องหาเชือกไนร่อนมาเย็บประทังให้ไปก่อน หนูพลอยนั้นต้องเย็บสด เพราะกางเกงขาดตรงต้นขาจะถอดออกมาเย็บคงไม่เหมาะ เลยเย็บสด ๆ ตรงนั้น ช่วงสุดท้ายก่อนถึงคลองเพกา เส้นทางจะเล็กและลงชันเล็กน้อยจนสุดปลายเนินก็จะเป็นธารน้ำตกคลองเพกา ซึ่งจัดเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของที่ทำการนี้ ข้ามลำธารแล้วต้องเดินเรียบธารไปอีกไม่ต่ำกว่า 500 เมตรถึงจะบรรลุถึงตัวที่ทำการด้านหน้าติดถนนหลวง เตาทั้งหมดต่างทิ้งกายลงนอนแผ่ที่สนามหญ้าหน้าที่ทำการหน่วย พี่ไก่ป่า รีบโทรศัพท์ไปนัดหมายกับเพื่อน ๆ ที่จะนำรถมากรับพวกเรากลับไปยังจุดเริ่มต้นหน้าด่านเนินหอม ไม่นานนักรถเจ้าประจำของเราก็มาถึง พร้อมด้วยอาหารมื้อเที่ยงที่สุดวิเศษ ที่พี่น้ำวุ้นกับพี่อาภรณ์ได้จัดเตรียมไว้ให้ ข้าวเหนียวร้อน ๆ บรรจุมาในกระติกพลาสติก ไก่ย่างร้อน ๆ เนื้อแน่นนุ่มกลิ่นกระเทียมพริกไทจัดจ้าน,ส้มตำปู,ส้มตำไท และน้ำอัดลมขวดลิตรพร้อมน้ำแข็งอีกจำนวนหนึ่ง นั่นคือน้ำใจที่พี่ทั้งสองเตรียมไว้ให้น้อง ๆ ผู้ร่วมทาง แม้จะไม่เลิศหรูในสายตาใคร แต่ว่ามันยิ่งใหญ่ในใจพวกเรา แล้วเวลาจากลาก็มาถึง ผมแหงนมองย้อนไปทางด้านหลังด่านเนินหอม บนเทือกเขาสูงทะมึนยาวเหยียดตระหง่านนามสมอปูน ที่ ๆ เมื่อสามวันก่อน คนที่ยืนกระชับเป้ขึ้นบ่าด้วยลมหายใจระทดระทวย และ ฝากฝังร่างกายกับคำอธิฐานผ่านเขาสมอปูน วันนี้ได้กลับลงมาหยัดยืนอย่างเข้มแข็งและพร้อมจะเดินก้าวต่อไป ผมและคนใกล้ชิดจะย้อนกลับมาอีกในปีหน้า ลาก่อนสมอปูน.

ขอขอบคุณ
ลุงไก่ป่า & ป้าน้ำวุ้น ที่เอื้อเฟื้อกรุณากับน้อง ๆ มาตลอด
ลุงผอมจอมไพร และ เจ้าหน้าที่ หน่วยเนินหอม , หน่วยเหวนรก ทุกท่าน

* สองอาทิตย์หลังจากเทลสมอปูน ผมเข้ารักษาตัวอย่างต่อเนื่อง แพทย์ลงความเห็นว่าผมเป็นโรคลำไส้แปรปรวนหรือไอบีเอส มิได้อันตรายร้ายแรงถึงกับชีวิต ปัจจุบันสุขภาพผม กลับมาดีดังเดิมเกือบเต็มร้อย ยกเว้น บริเวณหน้าท้องที่ยื่นล้ำเกินกว่าแพทย์กำหนด ต้องรีบลดให้ทันก่อนขึ้นสมอปูนครับ.

<< กลับหน้าเดิม อ่านหน้าต่อไป>>